Catdoku

Catdoku wygląda jak sudoku, ale w ogóle nie ma w nim liczb. Każdy poziom to kwadratowa siatka podzielona na nieregularne kolorowe obszary, a gdzieś w niej koty szukają miejsca do siedzenia. Koty są wrażliwe na swoją przestrzeń, a ich trzy zasady to cała gra: dokładnie jeden kot w każdym rzędzie, dokładnie jeden w każdej kolumnie, dokładnie jeden w każdym kolorowym obszarze i żadnych dwóch kotów na sąsiednich polach, także po przekątnej.

Na siatce pracujesz dotknięciami. Jedno dotknięcie stawia X na polu, czyli notatkę dla siebie, że kot tu nie pasuje. Drugie dotknięcie zamienia X w kota. Trzecie czyści pole. W praktyce większość rozwiązywania to znaczki X: gdy kot trafia na planszę, cały jego rząd, kolumnę, obszar i pierścień ośmiu pól wokół można przekreślić, a te krzyżyki sprawiają, że następne ustawienie staje się oczywiste.

Zwykle zaczyna się od najmniejszego obszaru. Strefa o szerokości dwóch pól zostawia dwie możliwe pozycje, a często jedna z nich dotykałaby czegoś albo leżałaby w jednej linii z innym wymuszonym kotem, więc odpowiedź sama wychodzi. Większe plansze wymagają drugiej techniki: jeśli dwa obszary razem mieszczą się całkowicie w dwóch rzędach, te rzędy są zajęte i wszystkie inne pola w nich można wykluczyć. Nie trzeba zgadywać, a każdy poziom ma jedno rozwiązanie.

Ekran tytułowy oferuje numerowane poziomy od pierwszego w górę, walutę podpowiedzi w kształcie ryby, tabelę wyników pod automatycznie nadanym pseudonimem, codzienne wyzwanie od poziomu 21 i tryb Double Cats, z dwoma kotami w linii, od poziomu 30. Pierwsze plansze są na tyle małe, że rozwiążesz je w minutę, a rozmiar rośnie wraz z numerem poziomu.