Unbox the Room

Unbox the Room zaczyna się od roku na czarnym ekranie, 1997, a potem pojawia się izometryczna sypialnia w stylu pixel art. Ściany z czerwonej cegły, okno z zielonymi zasłonkami w kratkę, drewniane łóżko na antresoli z kraciastą kołdrą nad biurkiem, szafa z drzwiami przesuwnymi, pusta biblioteczka obok drabinki, a na środku podłogi dwa piętrowo ustawione kartony, jeden z napisem Good Things Inside, oraz otwarty z naklejką z króliczkiem, stojący na zielonym dywanie. To cały poziom. Zadanie polega na opróżnieniu pudeł.

Kliknięcie otwartego pudła wyjmuje kolejny przedmiot, który wisi na kursorze, dopóki nie klikniesz, żeby odłożyć go gdzieś w pokoju. Z pudła z króliczkiem wychodzą najpierw drobne pamiątki, a pusta biblioteczka przy drabince to oczywiste pierwsze miejsce dla nich. Frajda tkwi w małych decyzjach, na przykład czy ramka ze zdjęciem pasuje na półkę przy łóżku, czy na parapet, oraz w namacalnych dźwiękach, jakie wydaje każda powierzchnia.

Nie ma tu czasomierza, punktów ani niczego do stracenia. Przyciski zoomu w prawym górnym rogu pozwalają przybliżyć zatłoczoną półkę, a ikona ołówka i notesu w lewym górnym rogu otwiera menu z opcjami Resume, Start Over, Album, Settings i Main Menu. Album przechowuje ukończone pokoje, a aparat nagra krótki film z twojego urządzania.

Do otwierania kolejnych pudeł zachęca historia, która się w nich kryje. Nigdy nie widzisz właścicielki, ale przedmioty starzeją się razem z nią: dziecięcy pokój z końca lat dziewięćdziesiątych ustępuje późniejszym pokojom i późniejszym latom, a to, co zachowuje, dokłada lub zostawia, mówi więcej niż jakikolwiek dialog. To spokojna, niespieszna gra, najlepsza z gorącym napojem.