Verity

Verity zaczyna się niewinnie. Trafiasz na spokojną wokselową łąkę, zbierasz kilka surowców i dostajesz przyjazną pomoc od postaci z przyklejonym uśmiechem – tytułowej Verity. Przez chwilę nic nie budzi niepokoju, a ten spokój jest celowy. Gra ma pozwolić ci się zadomowić, zanim zacznie usuwać grunt spod nóg.

Potem zaczynają się usterki. Znane ci już miejsca zmieniają kształt, na krawędziach pojawiają się drobne błędy graficzne, a fabuła prowadzi cię z Łąki do mroczniejszych lokacji, takich jak Kopalnia, a dalej do miejsc zwanych Portalem i Labiryntem. Sam świat staje się źródłem niepokoju, co wciąż skłania cię do eksploracji, mimo że robi się ona coraz mniej bezpieczna. Tradycyjnej walki jest tu niewiele – napięcie bierze się z uważnego przyglądania się i zauważania tego, co się zmieniło.

W centrum wszystkiego stoi Verity. Jego dialogi zaczynają się pomocnie, a z każdym rozdziałem robią się dziwniejsze, pełne pytań i uwag, które wydają się zbyt osobiste. Czytanie każdej kwestii zamiast klikania na skróty to część właściwej rozgrywki, bo rozmowy kryją wskazówki o tym, co on właściwie wie. Wiele wymian zdań oferuje wybór odpowiedzi, a te decyzje mogą wpłynąć na późniejsze sceny i prowadzić do różnych zakończeń.

Fabuła rozciąga się na dwanaście rozdziałów, a powtarzanie fragmentów z innymi odpowiedziami to jedyny sposób, by zobaczyć ominięte zakończenia. Sterowanie jest minimalne: klikasz, by kontynuować i wybierać, albo stukasz na telefonie. Horror jest tu psychologiczny, a nie drastyczny, co czyni z Verity powolną, uważną grę, najlepszą z włączonym dźwiękiem i bez pośpiechu.