Verity

Verity, zararsız bir şeymiş gibi başlar. Sakin bir voksel çayırına varırsın, birkaç kaynak toplarsın ve yüzünde hep aynı gülümseme olan, oyuna adını veren karakter Verity’den yardım alırsın. Bir süre hiçbir şey ters görünmez; bu sakinlik bilinçli bir tercihtir. Oyun, zemini ayağının altından çekmeye başlamadan önce seni rahatlatmak üzere kurulmuştur.

Sonra aksaklıklar başlar. Zaten bildiğin yerler şekil değiştirir, kenarlarda küçük görsel hatalar belirir; hikâye seni Meadow’dan Mine gibi daha karanlık yerlere, ardından The Portal ve The Maze adlı bölgelere taşır. Huzursuzluğun kaynağı dünyanın kendisi olur, bu da güvenli hissetmesen bile keşfetmeye devam etmeni sağlar. Klasik anlamda dövüş neredeyse yoktur; gerilim, yakından bakıp neyin değiştiğini fark etmekten gelir.

Her şeyin merkezinde Verity vardır. Konuşmaları başta yardımsever görünür, ama her bölümde biraz daha tuhaflaşır; sorular ve sözler fazla kişisel gelmeye başlar. Satırları atlamadan tek tek okumak oyunu doğru oynamanın parçasıdır, çünkü diyaloglar onun ne bildiğine dair ipuçları taşır. Birçok konuşmada bir cevap seçersin, bu kararlar sonraki anları etkileyebilir ve farklı sonlara yol açabilir.

Hikâye on iki bölüm boyunca sürer; kaçırdığın sonuçları görmek için bölümleri farklı cevaplarla tekrar oynarsın. Kontroller minimaldir: devam etmek ve seçim yapmak için tıklarsın, telefonda ise dokunursun. Korku kan değil ruhsal gerilime dayanır, bu yüzden sesi açık, aceleye getirmeden oynanacak yavaş ve dikkatli bir oyundur.